اکنون

تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد                       وجود نازکت آزرده گزند مباد
سلامت همه آفاق در سلامت توست              به هیچ عارضه شخص تو دردمند مباد
جمال صورت و معنی ز امن صحت توست         که ظاهرت دژم و باطنت نژند مباد
در این چمن چو درآید خزان به یغمایی             رهش به سرو سهی قامت بلند مباد
در آن بساط که حسن تو جلوه آغازد                مجال طعنه بدبین و بدپسند مباد

دقایقی ناظر مصاحبه مجری شبکه دو تلویزیونمان با میشل روکارد بودم. میشل روکارد نخست وزیر فرانسوا میتران رئیس جمهور سوسیالیست فرانسه (سال‌های1981 تا 1995 )  بود که حالا به دعوت دولت و یافتن راه‌های تفاهم  بین ایران و 1+5  در روزهای منتهی به نشست بغداد به تهران آمده است.

آنچه برای من در این مصاحبه  جالب بودم  تفاوت نگاه و ذهنیت مجری - کارشناس هموطنمان با  نگرش و ذهنیت یک سیاست‌مدار فرانسوی به مسائل سیاسی بود. 

به نظرم آمد که مجری با مختصات سیاست‌ورزی در ایران به طرح سوال از روکاردو پرداخته است. یعنی فرض وی آن است که همانطور که در ایران هر دولتی روی کار می‌آید کارش را با تخطئه  گذشتگان و طرح ادعاها و شعارهای گزاف شروع می‌کند، لابد در فرانسه هم همین گونه است و حالا این سوسیالیست  هم‌حزبی اولاند، مترصد تریبونی است که سارکوزی و دوستانش را  خوار و ذلیل کند و سیاست خارجی سال‌های پیش فرانسه را تخطئه کند و نوید دورانی مشعشع پر از عدالت و مهرورزی برای کارگران و زحمتکشان کره زمین را اعلام کند. 

همچنین یکی از مفروضات محوری سوالات مجری این بود که همه دنیا در حال فاصله گرفتن از آمریکا هستند.

مجری هموطن‌مان هر سوالی پرسید، نتوانست جواب سرراست و مطلوب خود را بگیرد. مثلا وقتی مجری پرسید آیا بعد ازاین فرانسه سیاست تبعیت بی‌چون و چرا از آمریکا را را رها خواهد کرد. میهمان فرانسوی برنامه ابتدا پیش‌فرض سوال را رد کرد و گفت اینگونه نبوده است که فرانسه تابع آمریکا باشد و همکاری‌هایش با آمریکا در چارچوب اتحادی است که بعد از جنگ جهانی دوم جریان داشته است و چندین مورد از انتقادات دولت قبلی از سیاست آمریکا را به عنوان شاهدی بر رد نظر مجری آورد و در آخر هم گفت آمریکا دوست ماست!

میشل روکارد بر خلاف انتظار  مجری که جویای تفاوت سیاست خارجی دولت اولاند با سارکوزی بود، تصریح کرد: سیاست‌خارجی فرانسه تفاوتی با دوران سارکوزی نخواهد کرد و تفاوت دولت جدید با دولت قبلی در سیاست‌های داخلی خواهد بود.

نمایشگاه کتاب برای من فرصتی بود برای دیدار از انتشارات نگاه معاصر و مدیر ارجمندش حاج‌آقای قنبری که از خادمان عرصه اندیشه و اندیشه‌پروران معاصر است.  این انتشارات برای من خاطرات عزیز و به یادماندنی را از سالیان نه چندان دور زنده می‌کند.دورانی که در خدمت موسسه پژوهشی نگاه معاصر بودم که همان زمان انتشارات نگاه معاصر راه‌اندازی شد.

قبل از نگاه معاصر، نشر فرزان با کتاب‌های دکتر سریع‌القلم مرا به خود جلب کرد. هر کتاب و مقاله از این استاد علوم سیاسی خواندنی است. سریع‌القلم شخصیتی ستودنی دارد و هر دانشجویی که یک ترم با وی درس داشته باشد هیچ وقت او را و منش و رفتار قاعده‌مند و انسانی و خاص وی را فراموش نمی‌کند.  آخرین کتاب‌هایی که سال گذشته از وی خواندم «فرهنگ سیاسی ایران» و «اقتدارگرایی ایران در عهد قاجار» بود که این کتاب دوم را می‌توان  توصیف اقتدارگرایی در عصر حاضر هم نامید.

بازدید‌های رسمی! من از نمایشگاه‌ها غالبا با همراهی همسر و فرزندم  می‌باشد. این شیوه هزار حسن و یک عیب دارد. عیبش هم آن است که با پای فرزند فقط باید غرفه‌های ردیف اول و ردیف آخر را ببینی چون کودک خسته می‌شود و از این همه کتاب حوصله‌اش سر می‌رود.

بنابراین دست در دست پسرم از همه غرفه‌ها عبور کردیم تا به حرف نون برسیم، نون یعنی نگاه معاصر، نون یعنی نشر نی. 

از آنجا که من برای خود حق آب و گل در نگاه معاصر قائلم بسیار خوشحالم که با همت حاج‌آقای قنبری و فرزانگانی که کتاب‌هایشان را به این انتشارت سپردند، نشر نگاه معاصر به نامی معتبر و ماندگار در عرصه نشر کشور بدل گردید. + در کنار نام‌های بزرگی که مضمون کتاب‌های نگاه معاصر را به صورت مستقیم و غیرمستقیم فراهم آوردند، نباید از یک نام غفلت کرد و آن نام باسم‌الرسام است، هنرمند صاحب سبکی که ذوق و هنرش، جلد کتابهای این انتشارات را به تابلویی نفیس و چشم‌نواز تبدیل کرده است.

این کتاب‌ها را از ویترین نگاه معاصر برداشتم: - «خواجه نظام الملک طوسی؛ گفتار در تدوام فرهنگی» - «آزادی و ضرورت؛ زیستن در ناسازه» - «حکمت مردان صحرا».  اینقدر تخفیف دادند که من نتونستم کتاب دیگری بردارم. کتاب  «حیات معنوی مولوی» را هم هدیه‌ گرفتم. لطف‌شان مستدام. همیشه سرفراز باشد این نیک‌مرد آذری(این  هم از اثرات پست قبلی‌مان). البته این دعاها به خاطر تخفیف و هدیه نیست. کلا حاج‌آقای قنبری انسانی صمیمی و دوست‌داشتنی و  از آن‌هایی هست، که به رغم جدیت تمام عیاری که در کارش جریان دارد، جدیت را به بازی می‌گیرد.

پسرم هم بی‌نصیب از لطف جناب آقای قنبری نماند و 5 جلد کتاب از «مجموعه‌ی روشنا» را که داستان‌های کوتاه و قطعات ادبی است را هدیه گرفت تا من بعد از فاصله گرفتن از غرفه نگاه معاصر، بتوانم به او بگویم: دیدی اینجا بیای ضرر نمی‌کنی!

«سکولاریسم و دموکراسی اسلامی در ترکیه» و  «چنین گفت ابن‌عربی» و دو کتاب درباره ارتباط با کودکان، کتاب‌هایی بود که از نشر نی گرفتم. باید ببینم توصیف ابوزید از ابن‌عربی چگونه است و وجه توجه وی به ابن‌عربی چیست. درباره جریان حاکم در ترکیه هم باز بیشتر بدانم.

کتاب «الاهیات انتقادی؛ رویکردی بدیل اما ناشناخته» را به طور اتفاقی در غرفه‌ی نشر یادآوران دیدم. در واقع اسم آقای حسن محدثی بود که مرا به خود جلب کرد.  دکتر محدثی را از طریق وبلاگستان می‌شناسم.  از دوستان وبلاگی هستند. نام وبلاگشان «زیر سقف آسمان» است که با فیل‌شکن می‌توانید به ملاقاتش بروید. البته یک سخنرانی از وی اینجا هست که بدون فیل‌شکن هم قابل رویت . این آخرین مطلبی است که من از  آقای محدثی خوانده و شنیده‌ام.

چند سی‌دی و کتاب و بسته آزمایش علمی برای کودکان آخرین دستاورد ما از نمایشگاه امسال بود.  روز خوب و مغتنمی بود هر چند نتوانستم به قدر تشنگی کتاب ببینم و چندین غرفه مهم را از دست دادم. اما خب جای ناراحتی نیست چون کتاب جای دوری نیست. با مترو تا انقلاب و کتاب‌فروشی‌هایش راهی نیست.  فعلا  این کتاب‌ها  را بخوانم ....

 نکته‌ی مهم این است که فهم حقیقت و درک معنای اصیل " جامعه ولایی" و "امت" موجب می‌شود تا از عادات و مشهورات رایج در خصوص نسبت فرد و جمع و رابطه شهروند و قدرت سیاسی و بسیاری تقابل‌ها و دوگانه‌های تئوریکی که فلسفه سیاسی مدرن به دلیل تفسیر اومانیستی - سوبژکتیویستی‌ای که از انسان دارد و در چارچوب ایدئولوژی‌های سکولاریستی خود آنها را پدید آورده و پرورانده است، رها گردیده و فراتر از حرف و شعار بتوانیم به نحوی عمیق و باطنی جان‌مایه حکمت سیاسی اسلام که حول محور ولایت و رابطه‌ی ولایت مدارانه امت - امام و در چارچوب جامعه ولائی تعریف شده است را درک نماییم و از تکثرانگاری اومانیستی اجتماع مدرن و مشهورات علوم اجتماعی آن رهایی یابیم..... »

ترجمه سخن زرشناس :

جامعه‌ی آرمانی، جایی است که در آن  هیچ ندایی جز تسلیم و رضا در آن شنیده نمی‌شود و هر سخنی در نقد و دیگرگویی، صدای شیطان است و ما بدون هیچ نوع شرمندگی می‌توانیم مدل‌های فاشیستی و نظامات توتالیتر را با نام‌های مقدس در اجتماع خود پیاده کنیم.

یکی از پروژه‌های جاری در صدا و سیما، تلاش برای بدنام کردن مدافعان حقوق‌بشر است. بودجه‌های زیادی از محل بیت‌المال صرف تولید برنامه‌هایی می‌شود که  بگویند: «حقوق بشر»، «آزادی‌خواهی»، «تحزب» و «برابری طلبی» راهبردهای محافلی شیطانی و ماسونی است و مخاطب باید به هوش باشد و بدانند که همه این حرف‌ها ریشه فراماسونی دارد و راهبرد دشمنان دین و آیین است.

سفارش‌دهندگان و تولیدکنندگان این برنامه‌ها به خاطر آن که توانایی نقد و رد مستدل مبانی حقوق‌بشر و مدعیات حامیان آن را ندارند، به زعم خود راهی سهل و آسان را در پیش می‌گیرند و آن انتساب این شعارها و آرمان‌ها به موجوداتی است که پیشاپیش خباثت آن‌ها اعلام شده است. این برنامه‌ها نمی‌گویند چرا آزادی بیان بد است و یا چرا نهادهای مدنی و تحزب بر باطل است و چرا نباید به دنبال مطالبه حقوق بشر بود، بلکه تنها تکرار و تکرار می‌کنند که آزادی‌ و حقوق‌بشر راهبرد و نقشه فرماسون‌هاست. فراماسون‌ها هم که تکلیف‌شان معلوم است. پس این حرف‌ها باطل است! 

روشن است که شیوه عقلانی رد یک دیدگاه، مسیری نیست که در این برنامه‌ها طی می‌شود و صدا و سیما با این برنامه‌ها عملا در حال تباه کردن پول ملت و بی‌اعتبار کردن بیش از پیش خودش است.

امروز برای رفتن به جزیره facebook و در نبود وی‌پی‌ان و ککن و  تعطیلی چند نرم‌افزار دیگر که ذکر نامش خود اسباب غیب کبرای صفحات وب است، دست به دامن گوگل شدم. و از خلاقیت جماعت تحت استعمار اداره فیلترینگ در توسع و گسترش معنای  f-i-lt-e-r-sh-e-k-a-n به وجد آمدم.

قابل توجه فرهنگستان زبان فارسی: فیلشکن/ قندشکن/ هیلترشکن و ...

«قانونگذاری نیز یک کنش سیاسی است. بنابراین، پرسش از نسبت اخلاق و سیاست قابل تحویل به پرسش از نسبت قانون با سیاست نیست، یعنی قانون نمی‌تواند جای اخلاق را بگیرد، هرچند اخلاق نیز نمی‌تواند جای خالی قانون را پر کند.»*

* ابوالقاسم فنایی در مقاله ماکس‌وبر، اخلاق و سیاست